كن [ الشتا ] من شُرفة الوقت / بيـّن
و أنا ضلوعي من : شتا العام .. نيـّـه
كنـّي حبست البرد بـ / لحاف هيـّن
و لآ حسبـت احسـاب رعشة / مجيّه
أشب ّ " جمـرة راحتينـي " و أعيـّن
حُمـرة عروقي / نااافرة عن : ايديـّه
" يا برد " لا تقسـى ، و قلبي / حِنَيّن
و الشوق "غابـر" و الحنايا " نديـّه "
